بی صدا تر از سکوت
خدایا فاصله ت تا من... خودت گفتی که کوتاهه... از اینجا که من ایستادم...چقدر تا آسمون راهه
دیروز 2 آبان، روزتولدم بود اما این غم بی تو بودن بود که انگار باز متولد می شد و من خوشحال نبودم…. همین! یه ساعت روی دیواره هم آغوش غبار و گرد همین ساعت خاک آلود چه بی رحمانه پیرم کرد چه راحت از تو دورم کرد تویی که همدمم بودی چه آسون لحظه ها ما رو کشوندن سمت نابودی سه تا عقربه باریک برام جز غم نمیارن تو رو بردن ، ولی انگار نمی خوان دست بردارن می گردن… تا بسوزونن! چه داغی رو دلم دارم... جدال ِ با فراموشیت شده شب تا سحر کارم نمی ذارم که یک لحظه بره یاد تو از یادم تویی که عطر موهاتو به یک دنیا نمی دادم کنارم هستی هر لحظه تو رو هر روز می بوسم میشم لبریز تو هروقت به عکست چشم می دوزم میشم لبریز تو اما چه داغی رو دلم دارم! می دونم بی تو بودن رو دیگه طاقت نمیارم می دونم ساعت دیوار برنده س آخر بازی ولی خوشحالم از اینکه تو رویاهاتو می سازی! هنوز در جای جای کویر قلبم رد
پای خدایی بر جا مانده که همواره از سکوتش رنج برده ام.صدایش کرده ام ، انعکاس
صدایم را خود نیز شنبده ام اما او نشنیده... شاید شنیده اما سکوت را به پاسخی به
اشکهایم ترجیح داده. خدای خاموش من، آیا دیده ای اشکهایم را که حتی
در خشکسالی ترین فصل قلبم نیز جاریند؟ آیا آنقدر که می گویی به من
نزدیک هستی؟ نزدیک تر از رگ گردن؟ آیا دیده ای دستهایم را که به
سویت دراز شده اند؟ (حتی آنها هم راه پل زدن به تو را نمی دانستند) خدای خاموش من، عمریست به خاطر کدامین گناه
مجازات می شوم؟ گناه امیدوار بودن به تو؟ امید به اینکه روزی طنین صدایت
به زندگیم رنگی از زیبایی می بخشد؟ امید به اینکه دستهایم روزی دستهایی
را لمس می کنند که سالها انتطارشان را کشیده اند؟ امید به اینکه روزی خواسته
چندین ساله ای را اجابت میکنی که طاقتم را بریده است؟ امید به اینکه آن عزیز راه دور به سلامت باز خواهد گشت؟ به خاطر کدامین گناه مجازات می
شوم بگو؟ ای کاش چهره زیبای خدایی را که
در اشعار حافظ و سعدی خود نمایی می کند به ما نیز نشان می دادی... به آن روز ها و آن انسانها
دلبسته تر بودی مگر نه؟ دوستشان داشتی، دنیای ساده
کوچک و پاکشان را دوست داشتی، مگر نه؟ دیگر دنیای تاریک و ظلمانی ما
چه جذابیتی برای تو دارد؟ می دانم غرق در مرداب غفلتیم و
بیهوده دست و پا می زنیم. اما تو بخشنده ای و بزرگ، پس ببخش... همه ما را به پاکی دنیای
اجدادمان ببخش... بد کرده ایم اما تحمل سکوت تو از
توان همه ما خارج است ببخش خدای خاموش من... ببخش.... نگاهت جنس بارونه نگاهم خیس و بارونی داری از پیش من می ری تو که می گفتی می مونی... چقدر سخته بدون تو باید عادت کنم انگار دیگه از عشقمون، یک عکس برام می مونه رو دیوار نمی ذارم که تنهایی منو هرگز بترسونه باید باور کنم رفتی نخند! می تونم! آسونه! یه روز با تو، حالا تنهام باید تقدیرو باور کرد کنار شادی و لبخند، باید با غصه هم سر کرد غروب لحظه هامونه جدایی می رسه از راه بذار دستاتو تو دستام، برای لحظه ای کوتاه چقدر سخته بدون تو باید عادت کنم انگار دیگه از عشقمون، یک عکس برام می مونه رو دیوار... دلم شکست... چیزی نگفتم.نگامو دوختم به زمین.دور می شدی اما سایه ت درست زیر پام افتاده بود. لبخند تلخی زدم به تنها چیزی که از تو برام مونده بود! یه سایه...! شكسته ام در آيينه چشمانت ، هزاران من در نگاه درياييت موج مي زند. ايستاده در ساحل جزيره سرگرداني تو، به خود مي نگرم. تصميمم را گرفته ام... مي مانم ! اگرچه درختان سر به فلك كشيده عشقت برايم ميوه اي نمي اندازند. اگرچه قطره آبي از دل خاك همدلي ات برايم نمي جوشد. اگرچه آفتاب سوزان بي تفاوتيت هر لحظه بيش از پيش بدن رنج كشيده ام را مي سوزاند. اما... مي مانم! با تمام وجودم ! نمي خواهم تنها جاي پايي از من برايت به يادگار بماند. تمام وجودم را برايت مي گذارم. با اينكه مي دانم طوفان هاي سهمگين غرورت پيكرم را در زير شن هاي فراموشي پنهان مي سازند. باشد... حرفي نيست ! عطر عشقم را در تمام اين جزيره پراكنده ام، آن را مي خواهي چه كني؟ گفته بودم تمام وجودم را برايت مي گذارم ! تا شايد گاهي مرا به يادت بياورد. شايد... گاهي... افسوس... این ترانه تنهای تنها پا به سرزمین سپید دفترم گذاشت... شبت بخیر ستاره قشنگ من می دونم از این زمین برات چه کوچیک و کمم وقتی ماه آسمون عاشقته می دونم به چشم تو مثل سیاهی شبم شب بخیر روشنی ترانه هام تو رو اندازه آسمون می خوام کاش از اون فاصله می دیدی فقط واسه عشق تو پر از اشکه چشام کاش می شد بگم به تنهایی و اشک اون ستاره قشنگ مال منه یه ستاره که پر از روشنیه واسه من همیشه چشمک می زنه شب بخیر ستاره روشن من تو که حتی توی خوابم نمیای تو که عشقت سهم من شد نه خودت تویی که ماهو به جای من می خوای شب بخیر. چشام دارن بسته می شن داری گم می شی تو آسمون تار امشب آخرین شبه برای من کاش که این لحظه آخر پیش من بودی یه بار... (از اشکالات وزنی این ترانه به خوبی آگاهم. اما حرف های این دل به بی وزنی عادت دارند!) گاهي وقتا از خودم يه سوالايي مي پرسم كه نمي دونم جوابشو كي پيدا مي كنم. امروز يه نفر بهم گفت واسه تموم سوالاي بي جواب يه روز يه جوابي پيدا ميشه و تموم روياها و اهداف آدما يه روز تحقق پيدا مي كنه، اگه مدام تو ذهنشون مرورش كنن. نمي دونم... شايد يه روز منم به آرزوهاي بزرگ خودم رسيدم...شايد يه روزي همونجايي بايستم كه هميشه آرزوشو داشتم...شايد! بگذريم... توي اين پست يكي از غزليات شكسپير رو كه به شعر ترجمه كردم، نوشتم: "That time of year" That time of year thou mayst in me behold When yellow leaves, or none, or few do hang, Upon those boughs which shake against the cold, Bare ruined choirs where late the sweet birds sang. In me, thou see'st the twilight of such day As after sunset fadeth in the west, Which by and by black night doth take away. Death's second self, that seals up all in rest. In me thou see'st the glowing of such fire, That on the ashes of his youth doth lie As the deathbed where on it must expire, Consumed with that which it was nourished by. This thou perceivest, which makes thy love more strong, To love that well which thou must leave ere long. آن گاه... آن گاه كه در پاييز سردي ، پژمرده و بي برگ و بارم، سوي من آيي و من آن روز، بر عمر رفته سوگوارم. از شاخساري كه زماني، "مرغ جواني" داشت مأوا، از آن شكوه سبز روشن، رنگ غروبي مانده بر جا. آن دم كه در آغوش مغرب ، خورشيد تابان سر گذارد، واندم كه دست شامگاهان بر آسمان اختر ببارد، آواي مرگ آيد ز هر سو تا ساز تنهايي نوازد تا با نقابي جنس رويا ، ما خاكيان را مسخ سازد. اما در اوج آن سياهي، من شعله ام، روشن ترينم در حسرت روز جواني ، عمريست خاكستر نشينم اين شعله در پايان راهست ، آندم كه مي آيي به سويم بر عشق من عاشق ترين باش. اينست تنها آرزويم... سر رو شونه ت نمي ذارم فصل پاييز، زير بارون تو رو يـــادم نميــــــــــارم ديگه اون روزا گذشته من و تو دور شــديم ازهـم آسمون لحظه هامون داره تاريك مي شـه كم كم به خزون چيزي نمونده سوز سردش توي راهـــــه رنگي از عشق نمي بينم همه جا تار و ســياهـــــــه خط كشيدم رو ستاره ت توي تاريكـــــــي مي مونم قصه مون كجا تموم شد؟ خود من هم نمي دونــــم... ديگه تو روزاي ابري چشم به راهــت نمي مونم از تو خورشيدي نمي خوام كه بـدي به آســـــــــــمونم تك و تنها و غريبم تو منو از تو گرفــــــــــتي تو كنـــــار مني اما انگار يه عمره رفـــــــــتي به خزون چيزي نمونده سوز سردش توي راهـــه رنگي از عشق نمي بينم همه جا تار و سياهــــــــه همه جا تار و سياهه... تا نباشی توی رویام تا که شاید بره یادم تو کسی هستی که می خوام که تویی اون که یه روزی پا گذاشت رو قلب سردم که ندید به خاطر اون حتی با خودم چه کردم باز ترانه می نویسم که تو واژه ها رها شم واسه یک لحظه کوتاه اینجا پیش تو نباشم تا فراموش کنم اینو که هنوز به تو دچارم تا بتونم زندگی رو تا تهش دووم بیارم اما این ترانه ها هم انگار از تو جون می گیرن مثل من بیزارن از تو اما باز به تو اسیرن واژه ها رحمی ندارن به منو چشمای خیسم اما باز واژه به واژه از نگاهت می نویسم... کاش در این ناامیدی روزنه ای از امید پيدا بود. کاش آن روز در هیاهو ي آفرينش، سکوت می کردم. کاش آسمان کمی مهربان تر بود. کاش تو بودی...و کاش من، من نبودم... کاش... می رم از غربت این شهر می رسم به آشیونه دیگه از بال و پر من ، از صدام چیزی نمونده عاشقم و آتش عشق همه پرهامو سوزونده ترسم از اینه یه روزی برسه که موج اشکام بخوره به صخره غم، بریزه رو تن شبهام تنها دلخوشیم همونه که تو آینه پیش رومه قلب من می تپه اما مثل غم سرایی شومه میون این همه آدم، نمی دونم که چرا " غم" بارشو یه راست می ذاره روی شونه های خستم واسه گفتن حرفام، یه نگاه ساده می خوام همدمم باشه،بدونه که چرا همیشه تنهام. هرگز از من نخواهی شنید دوستت دارم را... آهی کشید سرد... به ماه اندیشید. ندیده بودش اما از حکایت هایی که باد از هزارویک شب زمین برایش گفته بود می دانست زیباست. می دانست مانند او نیست. تنهایی را نمی فهمد! می دانست ستاره ها همواره با او هستند و می درخشند! باز هم آه کشید. باد همه چیز را برایش گفته بود اما فراموش کرده بود بگوید که ماه هم گاهی پنهان از ستاره ها در حسرت آفتابی شدن و زندگی بخشیدن بی صدا می گرید... سكوتت را نمي خواهم حضورت را نمايان كن بيا و سختي غم را براي يك دم آسان كن سكوتت را نمي خواهم بگو از عشق، بگو از من بگو از لحظه هايي كه به باد خاطره رفتند تو سبزي، جنس باراني من اما سرد و بي رنگم نمي پرسي، نمي داني چرا اينگونه دلتنگم به بغضي تلخ زنجيرم ميان خواب و بيداري بگو اي ابر چشمانم چرا ديگر نمي باري؟ چرا اي بخت سرگشته، چرا از من گريزاني؟ چرا اي غم براي من، چرا تنها تو مي ماني؟ تو را هر لحظه مي خوانم تو را كه خسته اي از من تو را كه لحظه ها از تو نبوده لحظه اي روشن صدايم زن كه نامم را به آواي تو بخشيدم تو گفتي روشني از عشق ولي در سايه ات ديدم هزاران بار مي سوزم نمي سازي چرا يك بار؟ سكوتت را نمي خواهم مرا به خاطره مسپار... " به سراغ من اگر می آیی، نرم و آهسته نیا... بشکن این چینی تنهایی را،" برهان قلب مرا از قفس این حسرت. تا تو باشی و من و لذت هر ثانیه از با تو به فردا رفتن. "هیچ کس نیست نخواهد من و تو ما نشویم" . مای ما معنی تنها شدن تنهاییست. رو به فردا رفتن، معنی دلزدگی از غم بی فرداییست. من به تو محتاجم. به تو و زمزمه جاری احساس تو در جان و تنم... تو ز من دوری و من، در پی ات گمشده درغربت غربتکده خویشتنم. به امید لحظه ای از فردا، که تو با من باشی، زندگی خواهم کرد، زندگی خواهم کرد، تا بیاید فردا... و تو را که امروز مژده فردایی، دوستت خواهم داشت، دوستت خواهم داشت! " زندگی خواهم کرد..."
| Design By : Night Skin |
(نقل مطالب این وبلاگ فقط با ذکر منبع مجاز می باشد)
LinkDump
